ဍဳဂ္ပါင္လာ.ဆာ္ - (ေဒါင္ပိုင္လားဆိုင္ဒ္) - ျပည့္စံုပါေစ

Saturday, March 12, 2011

ခက္ဗမာ



     ပို႔စ္ေခါင္းစည္းၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲဇေဝဇဝါမ်ား ျဖစ္သြားၾကသလား ။
     ဗမာစာ ဗမာစကားခက္လို႔ အတိုဆံုးစကားလံုးခ်ဳပ္ၾကည့္လိုက္တာပါ ။ (ေနာက္ၿပီး မ်က္စိထဲစူးဝင္
စိတ္ဝင္စားသြားေအာင္ ဖန္တီးၾကည့္တာလို႔လည္း သေဘာထားခ်င္ထားလို႔ရပါတယ္) ။
     ဘာလဲ မခက္ဖူးလို႔ျငင္းခ်င္လို႔လား ၊ ဘယ္ရမတံုးဗ် ၊ ကိုယ့္ဘေလာ့နဲ႔ကိုယ္ဆိုေတာ့ တစ္ဖက္သတ္
ဇြတ္ျငင္းပစ္မွာေပါ့ .. ဟဲ ဟဲ ။

     က်ဳပ္ကေတာ့ ထိုင္း နဲ႔ ဗမာတို႔ရဲ့ စာနဲ႔စကားကို ခက္တဲ့ဖက္မွာမတိမ္းမယိမ္းလို႔ပဲ သေဘာထားတယ္ ။
     ဟုတ္တယ္ေလ .. က်ေနာ္တို႔က ေမြးကတည္းက သိျမင္ၾကားလာၾကရလို႔သာ လြယ္တယ္ထင္ၾကတာ
ကိုး ၊ ပိုက္ဆံေပးၿပီးသင္ခိုင္းရင္ေတာင္ လိုအပ္တဲ့လူေတြကလြဲၿပီး ဘယ္သူမွဒုကၡခံမသင္ဖူး စိတ္ခ် ။

     ဒါတင္ဘယ္ကပါ့မလဲ ၊ ကိုယ့္နားမွာရွိတဲ့လူေတြကိုေမးၾကည့္ .. သဒၵါေကာေၾကၾကသလားလို႔ …
     အဂၤလိပ္စာသင္ရာမွာသံုးလို႔သာ ကတၱား ၊ ကံနဲ႔ ႀတိယာေလာက္ကိုမွတ္မိၾကတာ ၊ ဒိထက္ပိုၿပီး ဆက္
ေျပာခိုင္းရင္ ျပံဳၿဖီးၿဖီးႀကီးလုပ္ေနၾကမယ့္သူက ဆယ္ေယာက္မွာကိုးေယာက္ေလာက္မရွိရင္ ကံေကာင္း
တယ္မွတ္ ။ သိၿပီးသားေတြမ်ား လာထပ္ေျပာေနရေသးတယ္လို႔ ေျပာခ်င္လို႔လား .. ဘယ္ကမလဲဗ် ..
ေခါင္းစဥ္နဲ႔မဆီ မဆိုင္ေတြပါေလွ်ာက္ေရးဦးမွာ ။ စိတ္ေနာက္ဖို႔သာျပင္ထား ။

     ၾကာေတာ့နည္းနည္းၾကာခဲ့ပါၿပီ ၊ ေတာင္သာၿမိဳ႕မွာ ခဏေရာက္ေနစဥ္တုန္းကေပါ့ ။
     သိကၽြမ္းလာသူေတြထဲမွာ တရုတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ပါလာတယ္ဗ် ။
     တစ္ေန႔ေတာ့ စကားစျမည္ေျပာျဖစ္ရင္း သူကေမးလာတယ္ ..

ဦးႀကီး   ။  ။ “ေဟ့ .. မင္းတို႔ဖားကန္႔က ဘယ္လိုေနသတုန္းကြ ..”
က်ေနာ္ ။  ။ “ဖားအံပါခင္ဗ် ၊ ဟိုကေတာ့ ဒီနဲ႔စာရင္ သစ္ရိပ္ဝါးရိပ္ကေလးမ်ား ေပါတာေပါ့ဗ်ာ ..”
ဦးႀကီး   ။  ။ “ေအး .. ဒါနဲ႔ ဟိုကြာ .. မက္သေနာမွာ ခ်ေနၾကတာေကာ ဘယ္လိုတုန္း .. ၿပီးသြားပလား”
က်ေနာ္ ။  ။ “ဟာ .. မယ္သေဝါပါဗ်ာ ၊ ခုေတာ့လည္း အေတာ္ၿငိမ္သြားပါၿပီ ဦးႀကီးရာ ..”

     တမင္လုပ္ေျပာတာမဟုတ္တဲ့ တရုတ္ႀကီးကို စိတ္ဆိုးရလည္းခက္ခက္ပါ ။

     ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘန္ေကာက္မွာေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ေမာ္လၿမိဳင္သားမြတ္ဆလင္ပါ ။
     သိကၽြမ္းလာၿပီးေနာက္ပိုင္း သူေျပာတဲ့စကားလံုးအခ်ိဳ႕ကို သတိထားမိတယ္ ။ “ေျပစာ” တဲ့ ၊ “အိုဗာ
စီး” တဲ့ ။ ပထမေတာ့ ဘယ္ကေငြေခ်ျဖတ္ပိုင္းနဲ႔ ႏိုင္ငံျခား(oversea)ဖုန္းေတြအေၾကာင္း လာလာေျပာ
ေနပါလိမ့္ေပါ့ေလ ။ ေနာက္မွ ဆက္စပ္ေတြးၿပီးသေဘာေပါက္သြားတယ္ ။ သူေျပာခ်င္တာက “ေျပစာ
= visa” ၊ “အိုဗာစီး = overstay” ကိုးဗ် ။ ကိုယ့္မိတ္ေဆြကို ေတာသားလို႔ေတာ့ မေျပာရက္ခဲ့ပါဘူးဗ်ာ ။

     သူမ်ားေတြကို ေျပာမယ့္သာေျပာတာ ကိုယ္လည္းတခါတရံျဖစ္တတ္တာပါပဲ ။
     က်ေနာ္တို႔(ပိုး)ကရင္ေတြမွာ သိသာတဲ့စကားဝဲတာေတြရွိပါတယ္ ။ ဥပမာ “ျမန္ျမန္ျပန္” ဆိုရင္ “ေျမာင္
ေျမာင္ေျပာင္” လို႔အသံထြက္တတ္ၾကပါတယ္ ။ “နင္” ဆိုရင္ “နီင္” ၊ “ဆံု” ကို “ခ်ံဳ” စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ ။
မွတ္မိတာတစ္ခုက လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးမွာ လုပ္အားေပးတုန္းက ရြာေတြမွာ မွတ္ပံုတင္လိုက္လုပ္ေပးရာ
မွာ “သန္း” ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ “ေသာင္း” ဆိုတာကို ကရင္အခ်င္းခ်င္းေတာင္ အသံမဖမ္းတတ္ေတာ့လို႔
ထင္ရာစာလံုးပဲ ေရးထည့္ခဲ့ၾကတာေတြကိုပါ ။

     ဆက္စပ္ၿပီး ဘားအံသားေတြေျပာေလ့ရွိတဲ့ ဇာတ္လမ္းတိုကေလးတစ္ခုသတိရတယ္ ။
     ဘားအံမွာ “ေရႊထံုေမာင္” ဆိုတဲ့ အေအးဆိုင္တစ္ဆိုင္ရွိတယ္ ။ သူ႔ဆီက သံဗူးေဖ်ာ္ရည္ကို လူႀကိဳက္
မ်ားၾကတယ္ ။ လူငယ္ေတြဆို အဲဒီေခတ္မွာနာမည္ႀကီးတဲ့ ကိုင္ဇာရဲ့ “ကိုယ္ရံေတာ္တပ္မႉးေလး” သီခ်င္း
စာသားကိုေတာင္ “ေရႊထံုေမာင္သံဗူးေလး” ဆိုၿပီး ဖ်က္ဆိုရေလာက္ေအာင္ပါပဲ ။ (က်ဳပ္တို႔ၿမိဳ႕ကလည္း
ကရင္ျပည္နယ္ၿမိဳ႕ေတာ္ဆိုေပမယ့္ ေတာၿမိဳ႕ႀကီးသာသာေလာက္ဆိုေတာ့ ဂလိုပဲရွိမေပါ့ဗ်ာ) ။

     တစ္ေန႔ေတာ့ ဒီဆိုင္မွာ ကရင္တစ္ေယာက္နဲ႔ မြန္တစ္ေယာက္ဆံုၾကတယ္ ။ အသံဝဲတဲ့မြန္ကေန
sparkling မွာတဲ့အခါ “စ-္ပ-္ကရင္” ျဖစ္သြားတယ္ဆိုပဲ (ပေစာက္ထည့္ဖတ္ေပးပါ) ။ ဒီမွာတင္ ကရင္
ကလည္း အားက်မခံ ဆိုင္းပုဒ္ေပၚေရးထားတဲ lemon ကို လက္ညိဳးထိုးၿပီး အသံဝဲဝဲနဲ႔မွာလိုက္ပါတယ္ ။
“လီ-မြန္ ၊ လီ-မြန္” တဲ့ဗ်ား (“-” ေနရာမွာ ဝစၥႏွစ္လံုးေပါက္ေတြ ျဖည့္ဖတ္ေပးၾကပါ) ။

     ဘာသာစကားအခက္အခဲနဲ႔ပတ္သက္လို႔ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ခေလာက္ႏို႔ရြာမွာလည္း ေျပာစမွတ္ရွိပါ
တယ္ ။ မ-ဆ-လ ေခတ္ကေပါ့ဗ်ာ ၊ ခေလာက္ႏို႔ရြာမွာ ေက်းရြာေကာင္စီဖြဲ႕ေတာ့ ေကာင္စီစာေရးရာ
ထူးကို ဘားအံၿမိဳ႕မွာ အလယ္တန္းအထိသြားတက္ဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကိုခန္႔လိုက္ၾကပါတယ္ ။
ၿမိဳ႕ေတာ္နဲ႔ သံုးမိုင္ေလာက္ပဲေဝးေပမယ့္ ဗမာစကားကို သိပ္မေရလည္ၾကေတာ့ ဗမာေက်ာင္းေနဖူး
သူကို အားကိုးၾကမယ္ေပါ့ဗ်ာ ။

     ဒါနဲ႔တစ္ေန႔ေတာ့ ၿမိဳ႕ကလူႀကီးေတြဆင္းလာၿပီး မလုပ္စဖူး ခေလာက္ႏို႔မွာ အာဇာနည္ေန႔က်င္းပ
မယ္ဆိုၿပီး စီစဥ္ခိုင္းေတာ့တာပဲ ။ အခမ္းအနားမႉးကေတာ့ ကံေကာင္းသူေမာင္ရွင္ ေကာင္စီစာေရး
ေပါ့ ။ စာေရးႀကီးမွာ အခမ္းအနားမစခင္ကတည္းက ပြဲမဝင္ခင္ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ရေလသေပါ့ ၊ ေရွ႕က
ေန“တိုင္”ေပးရမယ့္ စကားေတြကို ပါးစပ္ကတတြတ္တြတ္နဲ႔ေပါ့ ။

     ကဲ အခမ္းအနားစပါၿပီ ။ ထံုးစံအတိုင္း ႏိုင္ငံေတာ္အလံကို အေလးျပဳတာနဲ႔ စၾကတာေပါ့ ။

     “ႏိုင္ငံေတာ္အလံအား .. အေလးျပဳ ….. ေနျမဲ ..”

     အဆင္ေျပသြားပါတယ္ ၊ အဆင္ေျပဖို႔လည္း ႀကိဳတင္တြက္ဆၿပီး “ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ” ဆိုတာ
ႀကီးကို တမင္ျဖဳတ္အတိုခ်ဳပ္ထားခဲ့တာေလ ။ ဒုတိယအဆင့္အေနနဲ႔က်ေတာ့ …

     “က်ဆံုးေလၿပီးေသာ .. ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္တကြ ………………………………………………....”

     ခက္ၿပီ နည္းနည္းရွည္တာနဲ႔ စာေရးႀကီးမွာ စကားစ ရွာမရေတာ့ပါဘူး ။
     ခဏေလာက္က်ေတာ့ တတ္သမွ်မွတ္သမွ် ႏႈတ္ကထြက္လာပါေတာ့တယ္ ။

     “သူ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ………………………………………………………. ေခါင္းၿငိမ့္ ..”

     ၿမိဳ႕ကလာတဲ့လူႀကီးအမ်ားစုက ဒီနယ္သားေတြမို႔ ရယ္ခ်င္ေပမယ့္ နားလည္ခြင့္လြတ္ေပးၾကပါတယ္ ။
ဒါေပမယ့္ မၿပီးေသးပါဘူး ။ အေလးျပဳေခါင္းၿငိမ့္ထားတာ တစ္မိနစ္ေက်ာ္လာေပမယ့္ “ေနျမဲ” ဆိုတဲ့စကား
သံက ထြက္မလာႏိုင္ေသးဖူး ။ မ်က္လံုးလွန္ၿပီးၾကည့္တဲ့သူကလည္းၾကည့္ၾကတဲ့အခါ ေခၽြးေတြျပန္ေနတဲ့
စာေရးႀကီးကိုေတြ႕ရတယ္ ။ အေတာ္ေလးၾကာေတာ့မွ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ပြင့္လင္းသြားရွာတယ္ထင္ပါရဲ့ ၊ အ
သံထြက္လာတယ္ …

     “ေခါင္း .. ေထာင္ …”

     ကဲ မွတ္ပလား ။



မန္းကိုကို
၁၂၊ ၀၃၊ ၂၀၁၁

10 comments:

  1. An Asian Tour OperatorMarch 12, 2011 at 3:07 PM

    သူကပဲ ခက္ဗမာ လုပ္လိုက္ေခ်ေသး တယ္။ သူတို႕ ကရင္စကားက်ေတာ့ မခက္တာ က်ေနတာပဲ။ အေရွ႕ပိုးကရင္ ဘာသာစကား စာအုပ္ က တေတာင္ေလာက္ အလ်ား ရွိၿပီး တမိုက္ေလာက္ ထူတယ္ (၄ အုပ္တြဲ) ရွိတယ္။ ဒါေတာင္ စီစဥ္တဲ့ သူ က မျပည့္စုံေသးပါဘူး ဆိုေသးတယ္။ တျခား စေကာ ကရင္၊ ေဂဘား၊ ေဂခို၊ ဘြယ္ ၊ တေလဘြာ ၊ တေလကီ၊ မိုးေနပြား၊ မိုးေနကူး (ေတာင္ေပၚကရင္၊ ေတာင္ေအာက္ကရင္၊ ေတာင္စေကာစက ကရင္ :-) ) စကား ေတြမပါေသးဘူး။ ;P

    ReplyDelete
  2. အဂၤါဟူးMarch 12, 2011 at 7:36 PM

    ဟုတ္ပ... စာျဖဴ စာနီေတြက ရွိေသး.. နန္း လို႕ ေခၚတာေရာ နန္႕ လို႕ ေရွ႕မွာ တပ္တာေရာ...ခက္ကရင္ပါပဲကြယ္.. ဟီးဟီး

    စာေတြ ငုံ႕ဖတ္ေနတာ ေတာ္ေသးတယ္.. ေခါင္းေထာင္ ဆိုမွ မနည္းျပန္ေဖာ့ရတယ္.

    ReplyDelete
  3. ဟာ ... ကရင္ေတြ ပညာတတ္ေပါလို႔ စာေပနဲ႔စကားေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးတီထြင္ႏိုင္တာ မနာလိုၾကဖူးထင္ပါရဲ့ ... :-)

    ဒီၾကားထဲ Datuk AATO က ဘာသာစကားစာအုပ္နဲ႔ တစ္ေထာင့္တစ္ည ပံုျပင္စာအုပ္ကိုမ်ား လာမွားရတယ္ရယ္လို႔ ... :-)

    ReplyDelete
  4. ေက်ာ္ထင္March 13, 2011 at 3:34 AM

    လန္းသဗ်ာ။ အေတာ္ ရယ္ရတယ္။ ဒီမွာ ေၿပးရလႊားရလို႔၊ အိပ္ရတာေတာင္ ေက်ာမလံုလို႔ ေလေနတာ။ ႀဆာမန္းပို႔စ္ ဖတ္ၿပီး မ်က္လံုးနဲနဲက်ယ္ၿပီး alert ၿပန္ၿဖစ္လာတယ္။

    ReplyDelete
  5. ေအးဗ်ာ .. ဆရာေက်ာ္ထင္ႀကီး အဆင္မွေျပရဲ့လား ။

    laptop တစ္လံုးဆြဲ ၊ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးလြယ္ၿပီး ကြင္းျပင္မွာအိပ္မ်ား ေနရသလားဗ် ၊ အေတြ႕ၾကံဳရွင္းလင္းပြဲေလး လုပ္ပါဦး ။ ၾကည့္ရတာ ငလ်င္ဗဟိုက ဆရာတို႔နဲ႔ သိပ္ေဝးပံုမရဘူး ။

    ဒီလိုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဘုရားတရားပဲ ကိုယ့္နဲ႔အနီးဆံုး ရွိေနႏိုင္တာပါ ။ က်ေနာ္လည္း ကိုယ့္အသက္တာတိုတိုေလးမွာ အက်ိဳးရွိတာေလး တစ္ခုခုေလာက္ လုပ္သြားႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ေတြးေနမိေသးတယ္ ။

    ဒါနဲ႔ ကိုေက်ာ္ထင္ရဲ့ဘေလာ့က http://www.futureroadvisions.blogspot.com/ လား ၊ စီေဘာက္မွာေတာင္ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ဇြန္လရက္စြဲနဲ႔ က်ေနာ္ေအာ္ထားတာ ေတြ႕မိတယ္ ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ မ်က္စိလည္ၿပီး ေရာက္သြားခဲ့တာထင္တယ္ ။ မဟုတ္ရင္လည္း မငယ္ႏိုင္ဘေလာ့ကေနတစ္ဆင့္ ေရာက္သြားတာေနမယ္ ။

    ReplyDelete
  6. ေက်ာ္ထင္March 14, 2011 at 2:52 AM

    ႀဆာမန္းေရ က်ေနာ္က ဘေလာ႔ ကိုယ္ပိုင္ေထာင္မထားဘူးဗ်။ စာေရးတာ၊ ဖတ္တာ စိတ္၀င္စားေပမယ္႔ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ႔ လုပ္ေလာက္ေအာင္ အခ်ိန္မေပးနိုင္ manage မလုပ္နိုင္လို႔ပါ။ အဲဒီဘေလာ႔ပိုင္ရွင္က မငယ္နိုင္ရဲ႕ real world friend ဦးေက်ာ္ထင္ၿဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္႔ရဲ႕ handle name နဲ႔ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္သြားတူေနလို႔ မငယ္နိုင္ဆီမွာေတာင္ တခါေၿပာၿဖစ္ေသးတယ္။
    အေတြ႔အႀကံဳကေတာ႔ ဗ်ာ ငလ်င္ဗဟိုနဲ႕ 300 km ေလာက္ေ၀းတဲ႕ ဒီဖက္မွာေတာင္ မတ္တပ္ရပ္ေနလို႔ မရေအာင္ သြက္သြက္ခါသြားတယ္။ တိုက်ိဳၿမိဳ႕လယ္မွာ အေဆာက္အဦး အပ်က္အစီး မရိွသေလာက္ၿဖစ္ေပမယ္႔ ရထားလိုင္းေတြ အားလံုးရပ္သြားတဲ႕အတြက္ လူေတြအားလံုးညလံုးေပါက္ ဘူတာေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ၊ Internet cafe, comic cafe, shelter စတဲ႕ေနရာေတြမွာ ေသာင္တင္ကုန္ႀကတယ္။ Nuke power plant ေတြ မလည္ပတ္နိုင္လို႔ power blackout ၿဖစ္ကုန္တယ္။ မနက္ဖန္ေတာင္ ဒီမွာ က်ဳပ္တို႔ ၿမန္မာၿပည္လိုပဲ အလွည္႔က် မီးၿဖတ္မယ္။ အပ်က္အစီးအမ်ားဆံုး အေသအေပ်ာက္အမ်ားဆံုးကေတာ႔ အေရွ႔ေၿမာက္ဖက္ ကန္းရိုးတန္းနဲ႕ နီးတဲ႕ ၿမို႔ေတြပဲ။ ၿမို႔ေလးေတြဆို အကုန္ ေန႔ၿမင္ညေပ်ာက္ၿဖစ္ကုန္တယ္။ အိမ္ေတြ အလံုးလိုက္ ကားေတြ အစီးလိုက္ ဆူနာမီထဲ ပါကုန္တယ္။ သေဘၤာေတြ ဟိုင္းေ၀းလမ္းမေပၚတင္လိုတင္၊ Sendai city ေလယဥ္ကြင္းထဲ ေရာက္လိုေရာက္ နဲ႕ပဲ၊ အေသအေပ်ာက္ကေတာ႔ တကယ္ ေကာက္ရထားတဲ႔ အေလာင္း အခုထိ ၁ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ ထက္ အမ်ားႀကီးပုိမ်ားနိုင္တယ္။ ခ်ီးက်ဴးစရာကေတာ႔ အစိုးရအဖြဲ႕ပဲ၊ တီဗီမွာႀကည္႔ရင္ ၿမင္ပါလိမ္႔မယ္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္နဲ႕ ၀န္ႀကီးေတြအားလံုး အသင္႔အေနထားနဲ႕ စက္ရံုလုပ္သားေတြလို ယူနီေဖာင္း အၿပာနဲ႕၂၄နာရီ အလုပ္လုပ္ေနတယ္။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ပဲ Nuke plant investigation, operation, repair လုပ္တာေတြကို expert group နဲ႕ အတူအနီးကပ္ လိုက္ႀကီးႀကပ္ေနတယ္။ ဒီလိုႀကီးမားလွတဲ႕ disaster မ်ိဳး အၿခားနိုင္ငံမွာၿဖစ္ရင္ ဒီထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ အပ်က္အစိး အေသအေပ်ာက္မ်ား မွာ အေသအခ်ာပဲဗ်။

    ReplyDelete
  7. TV မွာေတာ့ အသင့္အတင့္ေတြ႕မိပါတယ္ ။
    အစိုးရအဖြဲ႕အေၾကာင္းၾကားမိေတာ့ ၾသစေၾတးလ်မုန္တိုင္း ၊ နယူးဇီလန္ငလ်င္ေတြကို သြားသတိရမိတယ္ ။ သူတို႔လည္း အိပ္ခ်ိန္ေတာင္ ရွိၾကေသးရဲ့လားလို႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကတာပါပဲ ။ သူတို႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီးႏိုင္ငံေတြဆိုတာက ရုပ္ပိုင္းတင္မက စိတ္ပိုင္းပါဖြံ႕ၿဖိဳးတာလို႔ သေဘာေပါက္ရတယ္ ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ့အသက္ကို တန္ဖိုးထားသလို အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြမွာလည္း တာဝန္ယူမႈေတြက အားက်စရာပါပဲ ။

    ဒီေနရာမွာ အခ်ိဳ႕သူေတြ ေထာက္ျပတာတစ္ခုရွိတယ္ ။
    ၾသစေၾတးလ်ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဟာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ၊ ၿပီးေတာ့ ဘာသာမရွိသူ ၊ ဒါ့ျပင္ လက္မထပ္ပဲ partner ဆိုသူနဲ႔အတူေနတဲ့သူ ။ ျမန္မာျပည္ “စံ” ေတြနဲ႔တိုင္းရင္ေတာ့ အေတာ္ေလး နိမ့္က်ေနမွာေပါ့ ။ ဒါေပမယ့္ သူလုပ္ပံုကိုင္ပံုနဲ႔ ဒုကၡေရာက္သူေတြအတြက္ တကယ္ကိုယ္ခ်င္းစာ ခံစားရၿပီး မ်က္ရည္ပါက်တာေတြကိုၾကည့္ရင္ ယဥ္ေက်းပါတယ္ ၊ ဘာသာေရးကိုင္းရိႈင္းပါတယ္ ဆိုသူေတြအတြက္ ရွက္ခ်င္ရင္ လဲေသႏိုင္ေလာက္ပါတယ္ ။

    ဒါနဲ႔ ေဒါက္တာလြမ္းေဆြရဲ့လင့္ “http://drlunswe.blogspot.com/2011/02/blog-post_3099.html” ကို ဖတ္မိေသးလားဗ် ။ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓါတ္အျပည့္နဲ႔ ႏွင္တဲ့သူကႏွင္ ခြဲထြက္တဲ့သူေတြက ခြဲထြက္နဲ႔ အားရစရာပါပဲ ။ ျမင္ကြင္းတစ္ခုလံုးနဲ႔ တစ္ဖက္သားရဲ့ ခံစားခ်က္ ခံယူခ်က္ေတြကို မၾကည့္ပဲ အတၱနဲ႔ မာနေတြကိုေရွ႕တန္းတင္ၿပီး စိတ္အာသာေျပေအာင္ စကားအခိုးေတြ ထုတ္လြတ္ေနၾကတာဟာ စိတၱဇတီးလံုးေတြနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ေနတဲ့ ႏိုက္ကလပ္ထဲ အကမတတ္ပဲ ေရာက္ေနရသလို ခံစားမိေတာ့တာပါပဲဗ်ာ ... :-)

    ReplyDelete
  8. ေက်ာ္ထင္March 14, 2011 at 11:02 PM

    ႀဆာမန္း ညႊန္းလို႔သြားဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ဘက္နွစ္ဖက္လံုးက ေၿပာဆိုေနတာေတြကိုႀကည္ၿပီး အေတာ္ စိတ္ပ်က္တယ္။ သူမ်ားနုိ္င္ငံေတြမွာ သဘာ၀ေဘးအႏၱရယ္ေတြကို ညီညီညာညာ၊ အေၿမာ္အၿမင္ရိွရိွ၊ အားႀကိဳးမန္တက္ နဲ႕ တြန္းလွန္ေက်ာ္လႊားေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္႔နိုင္ငံသားေတြ အေတြးအၿမင္ေတြကို ၿမင္ရတာ ရွက္စရာလဲ ေကာင္းတယ္။ ဒီတိုင္းၿပည္အေပၚမွာလဲ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ လံုးလံုးမရိွေတာ႔ေလာက္ေအာင္ ခံစားမိတယ္။

    ReplyDelete
  9. ကိုေက်ာ္ထင္ စိတ္ပ်က္မယ္ဆိုလည္း ပ်က္ေလာက္ပါတယ္ ။
    က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ျမင္မိတာေလးေတြ နည္းနည္းေတာ့ရွိတယ္ဗ် ။

    ပထမအခ်က္က က်ေနာ္သိသမွ် ရခိုင္ဘေလာ့ဂါနဲ႔ အဖြဲ႕အစည္း အေတာ္မ်ားမ်ားက လာဝင္ေရးထားတာ ေတြ႕ရတယ္ ။ အခ်ိဳ႕သူေတြ ေျပာတဲ့အထဲမွာ valid point ေတြ ပါၾကပါတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ အုတ္ေရာေရာ ေက်ာက္ေရာေရာေနရာမွာ မွတ္ခ်က္သြားေပးမိတဲ့ အခါက်ေတာ့ အားလံုးအတူတူနဲ႔ အႏူႏူလိုျဖစ္ကုန္ၿပီး အလဟႆျဖစ္သြားၾကတယ္လို႔ ထင္တယ္ ။

    ေနာက္တစ္ခ်က္က ဗမာေတြဖက္က ေရးတယ္ဆိုတဲ့သူေတြထဲမွာ ပြဲတိုင္းေၾကာ္တဲ့ သူေတြကမ်ားေနတာ ေတြ႕ရတယ္ ။ ဒါ့ျပင္ အေရအတြက္ကလည္း နည္းနည္းေလးဆိုတာ သတိထားမိတယ္ ။ ဒီေတာ့ လူဦးေရအခ်ိဳးနဲ႔စာရင္ ဒါးခုတ္ရာလက္ဝင္မရိႉခ်င္တဲ့ဗမာေတြ ၊ ငယ္တဲ့အမႈကို မႀကီးေစခ်င္တဲ့ဗမာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါေသးတယ္လို႔ အေကာင္းဖက္ကလည္း ျမင္လို႔ရႏိုင္ပါတယ္ ။

    ဆိုးတဲ့အပိုင္းကေတာ့ အရင္က်ေနာ္ေဆြးေႏြးဖူးသလို ဗမာေတြဖက္က “မင္းတို႔နယ္ကို ငါတို႔သိမ္းထားၿပီးသားကြ ၊ ငါတို႔ေအာက္မွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေန” ဆန္ဆန္ အေတြးအေခၚ အေရးအသားေတြက နကိုကတည္းက မာန္ႀကီးတယ္လို႔ နာမည္ရထားတဲ့သူေတြကို ဆြေပးသလိုျဖစ္ၿပီး ရိုင္းစုိင္းလာၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ပြဲပ်က္တာပါပဲ ။

    အေသးစိတ္ေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါပဲ ၊ ေရးလို႔မကုန္ ေျပာလို႔မခန္းမို႔ အသာထားတာပဲ ေကာင္းပါလိမ့္မယ္ ။ ဆက္စပ္ၿပီးေတြးမိတာတစ္ခုက လြန္ခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္းက ဘန္ေကာက္ပို႔စ္သတင္းစာထဲက ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္မွာ ေဆာင္းပါးရွင္ရဲ့ ထိုင္းေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္အဖြဲ႕ဝင္တစ္ေယာက္နဲ႔ အေမးအေျဖ လုပ္ထားတာအေပၚမူတည္ၿပီး ေရးထားတယ္ဗ် ။ အႏွစ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံေရးဟာ ထိန္းကြပ္လို႔မရေတာ့ေလာက္ေအာင္ ကေမာက္ကမျဖစ္ေနၿပီး အဆိုးဖက္ကို ဦးတည္သြားဖို႔ပဲ ျမင္မိတဲ့အေၾကာင္းေပါ့ဗ်ာ ။

    က်ေနာ္ကေတာ့ ဒါကိုလူမႈေရးကိစၥလို႔ ေယဘုယ်ထင္မိတယ္ ။
    ျမန္မာျပည္လဲ မတူေပမယ့္ လိုအပ္ခ်က္ကေတာ့ တစ္မ်ိဳးထဲပါ ။
    လုပ္သင့္တာကေတာ့ လူေတြရဲ့ အေတြးအေခၚနဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြကို အေျခခံအဆင့္ကေနစၿပီး ေျပာင္းလဲႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖို႔ပါပဲ ။

    လြယ္ကူတဲ့ကိစၥ မဟုတ္တာမွန္ေပမယ့္ စိတ္ထားေတြ ျမင့္ျမတ္ေအာင္ မထားႏိုင္ၾကသမွ် ကာလပတ္လံုးနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ အသိပညာ ဗဟုသုတေတြ နည္းေနသမွ်ကာလပတ္လံုး ျမန္မာနဲ႔ထိုင္းႏိုင္ငံအပါအဝင္ ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သူတို႔ၾကံဳေနၾကရတဲ့ ဒုကၡဆင္းရဲေတြကေန လြတ္ၾကဖို႔ မျမင္မိပါဘူး ။ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လူေတြဟာ သူတို႔နဲ႔တန္ရာကို ရေနၾကတာလို႔ မေျပာခ်င္ေပမယ့္ ေျပာရေတာ့မွာပါပဲ ။ (က်ေနာ္တို႔ ကရင္ေတြ အပါအဝင္ေပါ့ဗ်ာ ၊ အဲ .. က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ပါတာပါပဲ) ။

    ReplyDelete